zondag 26 maart 2017

Gulpener IJsbock


Gulpener IJsbock: een (poging tot) bierrecensie.

De eerste lentebockbiertjes staan al weer in de schappen, hoog tijd dus om afscheid te nemen van de winterbieren.

Ik ben een liefhebber van winterbier, in het bijzonder dat van Gulpener. Eind vorig jaar kwamen zij met hun "speciale editie no. 4": IJsbock.  Die was al zeer snel uitverkocht, maar tot mijn geluk heb ik er een paar kunnen scoren, gewoon in de supermarkt om de hoek.


De kartonnen verpakking is al een lust voor het oog, mooi blauw (voor de "ijzige" associatie) en met veel informatie over dit bijzondere bier. Ik citeer: Gulpener IJsbock dankt zijn naam aan de brouwtechniek waarbij het brouwsel, na vergisting, wordt gekoeld tot -20 graden Celcius. Hierdoor bevriest het water en worden de alcohol en de aromacomponenten geconserveerd. Met als resultaat een intens krachtig bier met zoete tonen. Deze techniek wordt ook wel vries-destillatie genoemd.

Als bier- en spijscombinatie wordt aanbevolen een "stevig stuk wild vlees of een kaasplankje met krachtige kazen". Uiteraard kiezen wij voor de vegetarische optie van het stevige kaasplankje. (Wij, dat zijn uw recensenten, mijn vrouw en ik).

De grote fles (75 cl.) is afgesloten met een kunststof kurk en metalen omhulsel. Het loswrikken van de kurk gaat niet eenvoudig, daar is een mannenhand voor nodig (ik zeg het maar zoals het is). Je kunt het beste de fles draaien en de kurk omhoogduwen, zoals bij een champagnefles.


Wij schenken het bier uit in een bokaalglas. Prachtig bruin, donkerbruin bier met een stevige schuimkraag tot het eind. Het is behoorlijk troebel, maar zonder bezinksel. De eerste slokken zijn een enorm kruidige smaakbom. Wat menen wij zoal te proeven: bergamot, koriander, peperig, kardemom, laurier en "pottertjes". Het krachtige bier is zoet, bitter en fruitig tegelijk. Waarschijnlijk heb je het beste resultaat als je het niet te koud drinkt.

Gulpener IJsbock drinkt bijzonder prettig weg, maar bevat intussen altijd nog 10,3% alcohol. Dus het is wel opletten geblazen.



donderdag 23 maart 2017

Wim bekent: 'Ik lees nooit in bed...'


In bed lezen doe ik niet. Als je snel in slaap valt is dat een belediging voor het boek. En een boek dat spannend of interessant is, is dan weer slecht voor je nachtrust. Als ik eens slecht slaap kruip ik met een boek op de bank. Er is niets heerlijker dan 's nachts een paar uur lezen, terwijl de wereld om je heen stilligt.

Het damesblad Margriet doet dit jaar iets aan de Boekenweek. Onder de nogal suggestieve kop drie vrouwen bekennen: 'ik ga liever met een boek naar bed' komen enkele gepassioneerde lezeressen aan het woord over hun slaapkamergedrag.

Een van de dames die zich voor dit gesponsorde artikel liet strikken is boekenblogger Anna. In een erg leuke blogpost vertelt zij over haar avontuur. Anna was bereid om helemaal van Groningen naar Den Haag te reizen (drie uur heen en drie uur terug) om zich in een pyama van Pastunette te laten fotograferen op een dekbedovertrek van Primark met kussens van Karwei. Tot haar grote verbazing bleek niemand van de medewerkers aan dit boekenitem haar literaire heldin Jane Eyre te kennen. De fotografe niet, de visagiste niet en zelfs de journaliste niet. Over mijn eigen favoriete boekpersonage hoef ik niet lang na te denken, dat is al dertig jaar Adrian Mole.

Anna's blogpost vind je hier.

donderdag 9 maart 2017

Samen voor ons eigen


In de VPRO gids van 18 april 1981 zat deze leuke verkiezingsposter van De Tegenpartij gevouwen, geen gezeik iedereen rijk! Ik woonde nog thuis en kocht de gids altijd los, dat was nog een hele toer in ons dorp, er was maar één verkooppunt in de wijde omgeving. Mijn ouders hadden niets met de VPRO en keken met lede ogen toe toen ik het affiche ook daadwerkelijk op mijn raam plakte, nogal een opvaller bij ons in de straat. Op 'de tegenkant' kun je nog zien waar het plakband zat.

De Tegenpartij was een satirisch initiatief van het duo Van Kooten en De Bie, waar ik toen een enorme liefhebber van was (en nog steeds). Wie kent ze nog? Mijn jonge collega's in ieder geval niet. Ik moet altijd uitleggen: Kees is de vader van Kasper en Kim. De Tegenpartij was erg grappig, toen. Ik had nooit kunnen denken dat dit gedrag en taalgebruik ooit normaal zouden worden in de Tweede Kamer.

Hoewel ons verstedelijkte 'dorp' inmiddels 65.000 inwoners telt, is de VPRO gids nog steeds maar op één plek te verkrijgen.



woensdag 8 maart 2017

Amy Liptrot: De uitweer


Eind vorig jaar verscheen De uitweer (The outrun), het debuut van Amy Liptrot. Ik raakte geïnteresseerd in de schrijfster en haar verhaal door een interview in VPRO Boeken (december 2016). De leeftijd van Amy Liptrot is nergens te achterhalen, ik schat haar ergens midden dertig.

De uitweer is een opmerkelijk boek, mooi geschreven, non-fictie, erg persoonlijk en introspectief. Liptrot komt van de Orkney-eilanden, een grauwe uithoek boven Schotland, waar het altijd waait. Haar jeugd is niet vrij van problemen, onder andere veroorzaakt door de bipolaire stoornis van haar vader, die boer is op een van de eilanden. Amy is een wild en rusteloos meisje. Zodra ze de kans ziet gaat ze in Londen wonen, waar ze er allerlei baantjes heeft, van journalist tot schoonmaker. Intussen gaat ze helemaal los in het nachtleven, feesten, drugs en heel veel drank. Haar leven ontaardt in een grote puinhoop en ze is doodongelukkig. Haar relatie loopt stuk en uiteindelijk besluit ze dat het zo niet langer door kan gaan en meldt ze zich aan voor een rehab-programma. Het lukt haar de verslaving het hoofd te bieden, maar de hunkering naar alcohol blijft.

Amy Liptrot keert terug naar Orkney, de bedoeling is tijdelijk. Ze gaat de eilanden, de natuur en de bewoners gaandeweg meer waarderen dan in haar jeugd het geval was. Toen zag ze alleen saaie gebouwen en grijze luchten. Nu gaat ze werken bij de vogelbescherming. In haar boek geeft ze prachtige beschrijvingen van de natuur, gestrande schepen en walvissen, menhirs en stenencirkels, het boerenleven.

Deze beschrijvingen worden afgewisseld en aangevuld met overpeinzingen over haar verleden, het verlies van haar vriendje en wel of niet drinken van alcohol. Ze spaart zichzelf niet in deze reflecties. De uitweer is hiermee geen 'zielig' boek en Amy is geen zielig geval, maar het is wel duidelijk dat de wond van het verleden nog niet helemaal geheeld is.


Het boek (256 blz) is mooi en verzorgd uitgegeven, gebonden en een prettig formaat. Op de stofomslag prachtige Escher-achtige gestileerde vogels. Ik vond het jammer dat ik het uit had en ben van plan het binnenkort nog eens te lezen.

De "uitweer" uit de titel is een groot veld, het hoogstgelegen stuk kustland boven de boerderij.

Een gerelateerde blogpost vind je  hier.

Amy Liptrot